جنتی کرد جهان را ز شکر خندیدن                                آن که آموخت مرا همچو شرر خندیدن

گر چه من خود ز عدم دلخوش و خندان زادم                 عشق آموخت مرا شکل دگر خندیدن

بی جگر داد مرا شه دل چون خورشیدی                      تا نمایم همه را بی ز جگر خندیدن

بصدف مانم، خندم چو مرا در شکنند                           کار خامان بود از فتح و ظفر خندیدن

یک شب آمد به اتاق من و آموخت مرا                         جان هر صبح و سحر همچو سحر خندیدن

بقیشم قشنگه من دیگه جون تایپ کردن ندارم غزل 1989 دیوان شمس

فقط چون یه داستانی داشتیم سر چجور خوندن جنتی گذاشتمش