چند روز پیش یه مشت کاغذ از دل نوشته هام پیدا کردم روزایی که ناراحت بودم و کاغذ رو با نوشته های خامم پر میکردم
حس عجیبی بود تمام اون روز ها به یادم اومد تمام اون حس ها همزمان بهم هجوم اوردن
دل و زدم و به دریا و شروع کردم در مورد خودم نوشتن و اینکه تا حالا چه ابعادی از شخصیت خودمو درک کردم
بعد از اینکه نوشتنم تموم شد یه دور خوندمش

پر از پرش بود انگار یه ادم چند شخصیتی اونو نوشته و هر قسمتش در مورد یه موضوعه

حتی یه جاهایی انگار بخشی از ذهنم میخواسته موضوع رو عوض بکنه

خلاصه نوشته ی جالبی شد ( فقط و فقط از نظر من چون خودم رو توش میبینم)

به اخرش که میرسم یهو تنها میشم یهو تمام شخصیت های ذهنیم منو ترک میکنن خودم میمونم و خودم
نوشتم پایان نداره و در حقیقت با یه پایان مسخره خودم رو گول زدم که تموم شده

انگار با تعنه بهم میگه خب حالا  چی؟

دلم میخواد نوشته هامو قاب بگیرم و یه گوشه ای بذارم که فقط سالی یه بار ببینمشون و دوباره با شخصیت های درونم کلنجار برم
تمام خاطرات تلخ و شیرین دور سرم بچرخه و تو خط اخر حرفی برا گفتن داشته باشم

میخوام بگم گذشته ها هیچوقت نمیگذرن فقط دیدگاهمون به اونا عوض میشه و اینکه امروز یه چیزی دارم که بهم یاد اوری کنه چی گذشته برام یه نعمته

امضا: یه پسر جوون خام که تکلیفش با خودش معلوم نیست تازه هنوز یه دندون شیری داره